Deklarata e Kajros për të Drejtat e Njeriut në Islam (CDHRI) është një deklaratë e shteteve anëtare të Organizatës së Bashkëpunimit Islamik (OIC) e miratuar për herë të parë në Kajro të Egjiptit, më 5 gusht 1990, në Konferencën e Ministrave të Jashtëm, 9–14 Muharrem, viti 1411H në kalendarin islam. Kjo deklaratë ofron një pasqyrë të perspektivës islame për të drejtat e njeriut.
CDHRI deklaron qëllimin e saj që të jetë “udhëzim i përgjithshëm për Shtetet Anëtare [të OBI] në fushën e të drejtave të njeriut”. Kjo deklaratë është pranuar gjerësisht si një përgjigje islame ndaj Deklaratës Universale të të Drejtave të Njeriut të Kombeve të Bashkuara (UDHR), miratuar në vitin 1948.
Vende të ndryshme muslimane e kishin kritikuar Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut të vitit 1948 për dështimin e saj për të marrë parasysh kontekstin kulturor dhe fetar të vendeve joperëndimore.
Përfaqësuesi të shumtë të vendeve muslimane kanë artikuluar qëndrimin në lidhje me UDHR, duke thënë se ishte një “kuptim relativist laik të traditës judeo-kristiane”, qëndrim i cili nuk mund të zbatohej nga muslimanët pa shkelur ligjin islam.
CDHRI u miratua në vitin 1990 nga anëtarët e Organizatës së Konferencës Islamike. Ajo është nënshkruar nga 45 shtete deri më tani.
Deklarata:
Shtetet Anëtare të Organizatës së Konferencës Islamike,
Duke riafirmuar rolin qytetërues dhe historik të Umetit Islam, të cilin Allahu e bëri si bashkësinë më të mirë dhe që i dha njerëzimit një qytetërim universal dhe të ekuilibruar, në të cilin vendoset harmonia mes kësaj bote dhe botës së përtejme, dija kombinohet me besimin për të përmbushur pritshmëritë nga ky komunitet për të udhëhequr të gjithë njerëzimin e hutuar për shkak të besimeve dhe ideologjive sa të ndryshme aq edhe konfliktuale, si dhe për të dhënë zgjidhje për të gjitha problemet kronike të këtij qytetërimi materialist.
Në kontribut të përpjekjeve të njerëzimit për të mbrojtur të drejtat e njeriut, për të mbrojtur njeriun nga shfrytëzimi dhe persekutimi dhe për të afirmuar lirinë dhe të drejtën e tij për një jetë dinjitoze në përputhje me Sheriatin Islam.
Të bindur se njerëzimi, i cili ka arritur një fazë të avancuar në shkencën materialiste, ka ende dhe do të mbetet në nevojë emergjente për besim për të mbështetur qytetërimin e tij, besimi do të jetë edhe një forcë vetë-motivuese për të mbrojtur të drejtat e tij;
Duke besuar se të drejtat dhe liritë themelore sipas Islamit janë pjesë përbërëse e fesë islame dhe se askush nuk ka të drejtë parimisht t’i shfuqizojë ato tërësisht ose pjesërisht ose t’i shkelë ose injorojë ato, aq sa ato janë urdhra hyjnorë të detyrueshëm, të cilat janë të përfshira në Librat e shpallur të Allahut dhe të cilat janë dërguar përmes profetëve të fundit të Tij për të plotësuar mesazhet hyjnore të mëparshme.
Ruajtja e këtyre të drejtave dhe lirive themelore është një akt adhurimi, ndërsa neglizhimi ose shkelja e tyre është një mëkat i neveritshëm dhe se ruajtja e këtyre të drejtave dhe lirive themelore është përgjegjësi individuale e çdo personi dhe përgjegjësi kolektive e të gjithë Umetit;
Në këtë mënyrë dhe në bazë të parimeve të lartpërmendura deklarojmë si më poshtë:
NENI 1:
(a) Të gjitha qeniet njerëzore formojnë një familje, anëtarët e së cilës janë të bashkuar nga nënshtrimi i tyre ndaj Allahut dhe prejardhja e tyre është nga Ademi. Të gjithë burrat janë të barabartë për sa i përket dinjitetit bazë njerëzor, janë të barabartë para detyrimeve dhe përgjegjësive themelore, pa asnjë diskriminim në bazë të racës, ngjyrës, gjuhës, besimit, gjinisë, fesë, përkatësisë politike, statusit social apo konsiderata të tjera. Feja e vërtetë është garancia për rritjen e një dinjiteti të tillë përgjatë rrugës drejt integritetit njerëzor.
(b) Të gjithë njerëzit janë robër të Allahut dhe më të dashurit e Tij janë ata që janë më të dobishëm për robërit e Tij, dhe askush nuk ka epërsi ndaj tjetrit përveçse në bazë të devotshmërisë dhe veprave të mira.
NENI 2:
(a) Jeta është një dhuratë e dhënë nga Zoti dhe e drejta për j


