Nga Kristjan Pashollari3 Sht 2021 1.5k
Të tjera

Islami dhe bashkëjetesa paqësore me të tjerët

Nuk ka dyshim se feja islame është fe që në tërësi përputhet me natyrën e njeriut, prandaj edhe me të drejtë ajo quhet fe e njerëzimit.

Nuk i takon të quhet e tillë për hir të dëshirës apo vullnetit të dikujt, por për hir të legjislaturës që përmban. Këtë ligj natyrshëm e pranon mendja e njeriut, ngase ndriçon zemrat, dhe besimin e skalit në thellësinë e shpirtit. Ky ligj vlen dhe i përshtatet çdo kohe dhe çdo vendi, pasi rregullon çështjet e bashkësisë njerëzore, duke u siguruar barazi dhe raporte të ngushta mes vete. Ligji islam jep mundësinë e besimit në botën tjetër, në të cilën do të gëzohet shpërblimi në bazë të veprave të kësaj bote. Këto dhe shumë të tjera bëjnë që Islami të jetë në përshtatshmëri të plotë me natyrën e njeriut, të jetë fe që njeriu e përqafon dhe e konsideron si fanar udhëzues në jetën e tij. Madje, në këtë mënyrë njeriu arrin të ballafaqohet me plot sukses ndaj çfarëdo dyshimi apo sfide të kësaj bote. Allahu xh.sh. nuk është Zot vetëm për muslimanët, por për të gjithë njerëzit, dhe Islami nuk është fe që është paraqitur me Muhamedin a.s., por është vazhdimësi e shpalljeve hyjnore të mëparshme, të cilat u devijuan nga pabesimtarët. Lidhur me këtë Allahu xh.sh. e urdhëron Muhamedin a.s., të thotë: “Thuaj: Unë nuk jam risimtar prej të dërguarve, e nuk e di se çka do të bëhet me mua e as me ju, unë nuk ndjek tjetër vetëm atë që më shpallet, unë nuk jam tjetër pos i dërguar që ju tërheq vërejtjen qartas!” (El-Ahkaf, 9).
Se Islami është fe hyjnore për të gjithë njerëzit, pa dallim race, nacionaliteti, vendi a kohe, dhe se vetëm forcon raportet ndërnjerëzore, posedojmë shumë argumente nga Kurani, thënie dhe vepra të Muhamedit a.s., si dhe sqarime të dijetarëve. Ndër to veçojmë:

Nderi

Islami rëndësi thelbësore i ka dhënë qenies së njeriut, si krijesa më e përsosur dhe më e nderuar ndër krijesat tjera mbi tokë. Prandaj, Zoti xh.sh. thotë: "Ne vërtet nderuam pasardhësit e Ademit (njerëzit), u mundësuam të udhëtojnë hipur në tokë e në det, i begatuam me ushqime të mira, i vlerësuam ata (i lartësuam) ndaj shumicës së krijesave që Ne i krijuam." (El lsra, 70).
Dijetari Muhamed Gazaliu thotë: "Njeriu në Islam është ngritur shumë lart, deri në atë përmasë saqë është shpallur zotëri i tokës dhe qiellit, dhe kjo duke pasur parasysh se në njeriun ngërthehen dy gjëra nga vetë Krijuesi i Madhërishëm, e ato janë: Shpirti nga shpirti i Tij, dhe shkëndija drite nga drita e Tij e shenjtë. Prandaj ky nder i lartë nga Allahu xh.sh. njeriun e ngriti aq lart saqë e bëri edhe mëkëmbës të Zotit në tokë. Mbase kjo engjëjt i bëri që të pranojnë se njeriu është i veçantë dhe superior mbi të gjitha krijesat.”(1)
Meqë njerëzit janë të nderuar nga Zoti i tyre deri në këtë nivel, atëherë është e natyrshme që ata doemos të jetojnë në harmoni mes vete. Për këtë arsye Islami parimin e bashkëjetesës me të tjerët e bëri fondament bazë, pasi sipas Kuranit njerëzit janë shoqëri që jeton në familje të vetme njerëzore.
Në Islam njeriu përpos që nderohet dhe respektohet për së gjalli, ai nderohet edhe pas vdekjes së tij. Pejgamberi i mbarë njerëzisë na dha shembull në rastin kur pranë tij kaloi një funeral nga hebrenjtë, e Muhamedi a.s., në shenjë respekti, u ngrit në këmbë. Me atë rast dikush nga shokët e tij iu drejtua me fjalët: "O i Dërguar i Zotit, ky funeral është i hebrenjve!" Ndërsa ai u përgjigj: "A nuk është edhe ai njeri?!" (Muslimi).
Ashtu siç urdhëroi Islami për inkurajim të njeriut në çështje pozitive e veprime të mira, ai në të njëjtën kohë urdhëroi në metodë të mirë kur ndalojmë nga e keqja, dhe ndaloi poshtërimin e njeriut. Me një rast Ebu Dherri i kishte thënë djalit tij: "O djalë i të keqes!" Ndërsa, Muhamedi a.s., u hidhërua kur e dëgjoi këtë shprehje, dhe e qortoi atë, prandaj edhe i tha: "Te ti, o njeri, paskan mbetur elemente të injorancës (xhahiletit). (Buhariu)

Mëshira

Nga parimet bazë të Islamit është mëshira për mbarë botën, e mbase ajo konsiderohet natyrshëm dhe në formë të mishëruar edhe si fundament i fesë hyjnore.
Allahu i Madhëruar thotë: "E Ne të dërguam ty (Muhamed) vetëm si mëshirë për të gjitha krijesat." (El Enbija, 107).
Mbështetur në këtë parim, mëshira është e drejtë absolute për të gjithë, prandaj praktikimi i saj nuk vjen vetëm nga aspekti i mirësisë, por në të njëjtën kohë është edhe obligim. Sipas Islamit, të gjitha shtresat e shoqërisë pa dallim kanë pjesë të barabartë në institucionin e mëshirës. Por, për fat të keq, në shoqëri të ndryshme njerëzore e drejta e të dobëtit dhe nevojtarit kundrejt shtresës së lartë nuk respektohet. Mëshira parimore e garantuar nga ligji islam është siguria e vetme për një bashkëjetesë paqësore në mes të njerëzve