Nga Kristjan Pashollari13 Pri 2022 4.4k
Të tjera

Mjekësia dhe agjërimi

O ju që besuat, agjërimi ju është bërë obligim sikurse që ishte obligim edhe i atyre që ishin para jush, kështu që të bëheni të devotshëm. (El-Bekare, 183)

Agjërimi është një nga pesë shtyllat e fesë Islame.

Sikurse dihet, përveç myslimanëve të cilët agjërojnë për të plotësuar një adhurim ndaj Krijuesit Fuqiplotë, këtë e bëjnë edhe jomyslimanët, për arsye të ndryshme. Disa jomyslimanë agjërojnë për të humbur peshë, disa për të qenë më të shëndetshëm, disa e kanë emërtuar agjërimin si “operim pa brisk” dhe agjërojnë për shërim nga sëmundjet, etj..
Diçka të ngjashme ka thënë edhe filozofi Paracelcus: “Ata që agjërojnë, janë në duart e mjekut të brendshëm”. Për shembull, rreth 14% e të rriturve amerikanë raportojnë që kanë agjëruar për të kontrolluar peshën e trupit, dhe kjo qasje ka kohë që mbështetet nga mjekët si një trajtim për mbipeshën. Shumë personalitete të famshme, që mbajnë fjalime të shpeshta në publik, kanë një rregull, e ajo është: “Agjëro përpara një fjalimi të rëndësishëm, dhe ha më vonë”.

“Agjëroni që Të jeni Të shëndetshëm”. (Muhamedi a.s.)

Agjërimi është një adhurim, në të cilin nga shumë gjëra të mira për organizmin, si ushqimi, pijet dhe kontaktet intime, privohet njeriu për një kohë të caktuar. E kjo kohë është prej para se të lindë dielli e derisa të perëndojë, në ditë të caktuara brenda vitit. Këto ditë janë ditë të numëruara ose, thënë ndryshe, i tërë muaji Ramazan.“ (ato ditë të numëruara janë) Muaji i Ramadanit (Ramazanit) në të cilin (filloi të) shpallet Kur’ani, që është udhërrëfyes për njerëz dhe sqaruesi i rrugës së drejtë dhe dallues (i së vërtetës nga gënjeshtra). E kush e përjeton prej jush këtë muaj, le të agjërojë, ndërsa kush është i sëmurë ose në udhëtim, le të agjërojë aq ditë nga ditët e mëvonshme. Allahu me këtë dëshiron lehtësim për ju, e nuk dëshiron vështirësim për ju. (të agjëroni ditët e lëshuara më vonë) Që të plotësoni numrin, të madhëroni Allahun për shkak se ju udhëzoi dhe që ta falënderoni”.(El-bekare, 185)
Duke marrë parasysh që kalendari islam është lunar, i cili ka 11 ditë më pak në vit sesa viti sipas kalendarit georgejan, vijmë në përfundimin që muaji Ramazan, i cili njëherit është muaji i nëntë lunar, çdo vit vjen për 11 ditë më herët, duke e përmbushur një cikël rrotullimi për 33 vjet, në mënyrë që të vijë në të njëjtën kohë (stinë). Kjo bën që brenda një vendi (shteti të madh, shënimi i përkth.), muaji Ramazan të vijë në stina të ndryshme, kur edhe gjatësia e ditës ndryshon. Kështu që mund të presim një ndryshim të gjatësisë së ditës prej 12 orëve, sa është në ekuator, e deri në 22 orë në vendet afër poleve të Tokës.
Sa herë që afrohet muaji i Ramazanit, vijnë dhe u bashkohen debateve e diskutimeve në shoqëri edhe diskutimet e shumta se çfarë të mirash shëndetësore sjell ky adhurim. Duke e ditur se organizmi i njeriut funksionon në bazë të parimit të shfrytëzimit të energjisë së liruar nga metabolizmi i materieve ushqyese (karbohidrate, yndyra, proteina), si është e mundur që Krijuesi i Gjithëdijshëm të obligojë njeriun që të mos konsumojë ushqim për aq kohë? Organizmi i njeriut vërtet që funksionon me energjinë e liruar nga metabolizmi i materieve ushqyese që merr njeriu, por shkencëtarët kanë vërtetuar se po ky organizëm mund të jetojë pa marrë asnjë pikë ujë deri në një javë, kurse po piu ujë një herë në javë, mund të jetojë 70-75 ditë pa ushqim. Kjo nga rezervat yndyrore që siguron organizmi nga ushqimi “i tepërt” që konsumohet dhe i cili në organizëm shndërrohet në yndyra. Pra, agjërimi për një kohë prej para lindjes së diellit e deri në perëndim të tij, nuk është ndonjë pengesë e papërballueshme për organizmin e njeriut. Sepse edhe Vetë Zoti Fuqiplotë na ka njoftuar: “Ne nuk ngarkojmë asnjë njeri përtej mundësive të tij”. (El-En’am, 152).
Në anën tjetër, ndryshimi në mes të agjërimit dhe ushqimit të rregullt qëndron aty se gjatë agjërimit sipas traditës profetike, ushqimi konsumohet para lindjes së diellit dhe pas perëndimit të tij. Pra, shujtat e rregullta të mëngjesit dhe darkës lëvizin pak dhe shujta e drekës nuk merret fare gjatë agjërimit. Pra, kemi të bëjmë me një mëngjes shumë të hershëm-syfyrin, dhe me një darkë-iftarin në një distancë pak më të gjatë nga njëra-tjetra.
Kjo për disa njerëz bëhet relativisht e papërballueshme për arsye të “varshmërisë” që kanë ndaj ushqimit, varshmëri kjo që ndikon edhe në përballimin e urisë. Këta njerëz, që kanë “varshmëri” ndaj ushqimit, në hulumtime mjekësore kanë treguar se nuk mund të përrballojnë njësoj sfidën e urisë me vetëm pak ujë as deri në 40 ditë. Njerëzit thjesht nuk e kuptojnë që ata e “ndotin” trupin me shumë ushqime jonatyrale dhe
të parregullta, duke ndihmuar kështu që organizmi të fillojë ta humb adaptueshmërinë e tij. Personave të tillë,