Nga Kristjan Pashollari6 Jan 2022 2.7k
Të tjera

Për migrantët myslimanë, paragjykimet fetare ndërthurin tmerret e rrugës së Amerikës Latine

SAO PAULO, Brazil: Në mesin e mijëra emigrantëve që përpiqen të arrijnë kufirin midis Meksikës dhe SHBA-së çdo muaj, prania e muslimanëve – shumica e të cilëve largohen nga vendet afrikane dhe aziatike në kërkim të një të ardhmeje më të mirë – është sa e dukshme dhe konstante.

Nuk ka shifra zyrtare për flukset e emigrantëve myslimanë përmes rrugës së Amerikës Latine, por organizatat që ndihmojnë emigrantët në rajon raportojnë se numri i tyre është rritur.

Ata jo vetëm që përballen me vështirësitë e zakonshme të udhëtimit në veri, si shfrytëzimi nga kojotët, por edhe vështirësi specifike, duke përfshirë paragjykimet fetare gjatë gjithë rrugës dhe pengesat në lidhje me respektimin e besimit të tyre.

Një nga portat kryesore për emigrantët dhe refugjatët myslimanë në Amerikën Latine, Sao Paulo, ka pritur njerëz nga Azia Juglindore, Lindja e Mesme dhe vendet afrikane gjatë viteve të fundit.

Grafitet në Brazil përshkruajnë Alan Kurdin, djalin sirian që vdiq në vitin 2015 së bashku me familjen e tij kur gomone e tyre u përmbys. (AFP)
"Unë vlerësoj se 20 për qind e të gjithë njerëzve të mirëpritur nga ne në vitin 2020 ishin myslimanë," tha Fr. Paolo Parise, i cili drejton një qendër emigrantësh katolike të quajtur Mission Peace në qytetin më të madh të Brazilit.

Parise tha se shumica e të huajve myslimanë të ndihmuar nga institucioni vijnë nga vende si Nigeria, Mali dhe Senegali, përveç disa grupeve nga Lindja e Mesme.

“Kohët e fundit kemi mirëpritur edhe njerëz nga Afganistani,” shtoi ai.

Këta migrantë dhe refugjatë e kanë parë tradicionalisht Brazilin si një vend tranziti, veçanërisht gjatë pesë viteve të fundit, një periudhë e shënuar nga rënia ekonomike dhe tkurrja e mundësive.

“Ata hyjnë në Brazil me viza turistike dhe më vonë kërkojnë statusin e refugjatit,” tha Parise.

Pas disa muajsh, shumica e tyre përpiqen të hyjnë në SHBA, duke përdorur rrugët tradicionale të përdorura nga haitianët, venezuelianët dhe grupe të tjera.

Por çdo rrugë është e mbushur me pengesa dhe zhgënjime. Që nga korriku 2021, 70 për qind e kërkesave për azil të bëra në Meksikë ishin përqendruar në qytetin kufitar të Chiapas, i cili merr fluturime ditore të njerëzve të dëbuar nga SHBA sipas legjislacionit të Titullit 42.

Emigrantët marshojnë në kryeqytetin meksikan, duke kërkuar "drejtësi dhe dinjitet". (AFP)
Urdhri i shëndetit publik, i lëshuar në mars 2020 nga administrata Trump, justifikon dëbimet me arsyetimin se ekziston një sëmundje ngjitëse, përkatësisht COVID-19, në vendin e origjinës së migrantit.

Merrni parasysh rastin e Ahmed Usman, 34 vjeç, i lindur në Ghani, tani banor në qytetin meksikan të Tijuana, në kufi me SHBA-në. Usman jetoi në Brazil për një vit e tetë muaj.

“Kam punuar në një fabrikë në Criciuma (qytet në jug të Brazilit). Pasi pagova qiranë dhe shërbimet komunale dhe dërgova pak para familjes sime, nuk më kishin mbetur para,” tha ai për Arab News.

Criciuma ka një komunitet të vogël mysliman, por Usman tha se mori më shumë ndihmë nga të krishterët.

Në vitin 2016, ai vendosi të shkonte në SHBA dhe filloi një udhëtim të gjatë nëpër Peru, Ekuador, Kolumbi, Panama, Kosta Rika, Nikaragua dhe Guatemalë, derisa mbërriti në Meksikë.

“Na mungonin paratë. Ne pamë shumë njerëz që sëmureshin dhe vdisnin gjatë udhëtimit,” tha ai, me rraskapitje dhe mosbesim në sytë e tij.

Emigrantët udhëtojnë në veri në ‘karvanë’ përgjatë rrugëve të rrezikshme përmes Amerikës Latine dhe Qendrore. (AFP)
Usman kaloi tetë muaj në Kosta Rika, ku u ndihmua nga një kishë katolike dhe një xhami në qytetin e San Jose.

“Ne na ndihmoi edhe një njeri që na ushqente shumë herë. Dhe ai e kuptoi që ne nuk hanim mish derri”, tha ai.

Në vitin 2017, ai më në fund mbërriti në Meksikë. Ai përfundoi duke gjetur punë në Tijuana dhe nuk është përpjekur të kalojë kufirin deri më tani.

Historia e Usman është e ngjashme me atë të shumë njerëzve të tjerë të dëshpëruar që shkojnë në Meksikë, duke u p