Pas vdekjes së Profetit Adem (a.s) kaluan shumë vite. Para se të lindte Nuhu, në botën tonë jetuan edhe pesë njerëz të mirë, që mësuan rrugën e drejtë. Ata quheshin Ved, Suva, Jagus, Jeuk dhe Nesr. Pas vdekjes së tyre, njerëzit ngritën përmendoret e tyre që të mos i harronin.
Brezat u ndërruan, vdiqën baballarët e u lanë vendin bijve, gjeneratat ndoqën njëra- tjetrën. Por brezat e mëvonshëm e harruan shkakun e vërtetë të ndërtimit të këtyre përmendoreve. Shejtani ishte gjithmonë i gatshëm për të prishur mendjen e njerëzve dhe më në fund, ia arriti t’i bindte se ata statuja ishin perenditë e tyre. Njerëzit nisën t’i adhuronin këto statuja, madje gdhenden edhe të tjera.
Biri i njeriut kishte harruar Krijuesin e vërtetë dhe kishte nisur të adhuronte idhujt. Kjo shuajti çdo vezullim; çdo bukuri në botë e humbi kuptimin, një errësirë shpirtërore përfshiu githçka dhe gjithësia humbi sensin e saj të vërtetë. E keqja ishte në pushtet, jeta i ngjante një ferri të egër.
Kjo është natyra kur harrohet Zoti i vërtetë dhe njihen për zot të tjera gjëra, qofshin këto statuja prej guri, qofshin kafshë a objekte të punuara ne ar, qofshin njerëz.
Në një atmosferë të tillë, Zoti u dërgoi bijve të Ademit, Nuhun, për t’i thirrur në rrugë të drejtë, për t’iu kujtuar mesazhin e vet dhe për t’i udhëhequr drejt së mirës.
Nuhu nuk ishte as mbret dhe as ishte pjesë e ndonjë shtrese të lartë të shoqërisë. As nuk kishte ndonjë pushtet të mbështetur në pasuri. Por, pa diskutim, ishte njeriu më i madh i asaj kohe. Madhështia është një veti që nuk matet as me pasuri, as me pushtet, as me forcë, por është ajo veti sublime humane e pajisur me kthjelltësinë e zemrës, pastërtinë e ndërgjegjes dhe lartësinë e mendimeve që zbukurojnë botën e idealeve të tij.
Besimi i sinqertë dhe mirënjohja që ushqente ai për Krijuesin e tij, ia shtonte edhe më fort madhështinë këtij njeriu të mirë. I Fundit i Lajmëtarëve do e kujtonte Nuhun me fjalët që Zoti e përmendte në Kuran: “Ai ishte një rob i vërtetë që falenderonte Zotin pa pushim”
Robin e vet mirënjohës, Zoti e zgjodhi për profet. Dhe ai, pa përtuar, ditë e natë, ftoi njerëzit në rrugë të drejtë. Foli me ta në gjuhën më bindese. Nuk la asnjë rast pa i njoftuar për Krijuesin e vërtetë dhe për vlerat e larta njerëzore me të cilat Allahu e kishte pajisur njeriun.
“Adhuroni Zotin tuaj, o njerëz. Atë që është i vetëm dhe që ju ka krijuar. Duhet të ktheheni nga kjo rrugë pa fund ku keni hyrë. Duhet të keni frikë nga dënimi i Zotit.”
Pa u lodhur, pa përtuar, pa u mërzitur, Nuhu vazhdoi t’i fonte njerëzit në rrugë të drejtë. U shpjegoi se nuk ishin në rrugë të drejtë, se kishin rënë në kurthin e shejtanit. Kishte ardhur koha të sistemonin jetën e tyre dhe të ishin më të kujdesshëm e më njerëzorë. U tregoi për vlerën e madhe të cilën Zoti i kishte dhënë njeriut, për virtytet e larta me të cilat e kishte stolisur, si e kishte krijuar në formën më të bukur, si kishte krijuar gjith ato mirësi për të plotësuar më së miri çdo nevojë të tij. I ftoi të vinin në punë arsyen, se nuk kishte si të ishin zota, ato objekte të ngurta që ata adhuronin, se mendja e tyre po humbte duke humbur edhe shpirtin pas idhujve që nuk ofronin asgjë.
Të gjithë e digjonin të heshtur profetin Nuh. Fjalët e tij kishin rënë si rrufe në mendjet e tyre të mpira. Mendoni një njeri, që e ka zënë gjumi në cep të një muri i cili është në të shembur. Një kalimtar, i cili e ka vënë re rrezikun që e pret, vrapon ta zgjojë. E shkund nga supet, i thërret, e tërheq. Mirëpo, ai i gjorë, jo vetëm që nuk i ve vesh dhe nuk do t’ia dijë për rrezikun që e pret, por i kthehet gjithë zemërim atij që e zgjoi, duke i bërtitur se i kishte prishur gjumin. Kjo ishte pozita e njeriut të mirë Nuh (a.s.) me njerëzit e tij…
Froni i ligësisë në botë kishte nisur e po tundej nga themelet prej fjalëve gjithë dashuri të profetit Nuh. Fara e urrejtjes nuk po nxinte më si më parë. Pushteti i dhunës po tronditej.
Mesazhi i Nuhut (a.s.) pritej mirë nga njerëzit e mirë, të shtypurit, të varfrit, por kurrsesi s’mund të gjente mbështetje nga të këqinjtë, shtypësit, mizorët.
Nuk donin kurrsesi që ingranazhi shoqëror i ndërtuar të prishej. Ata ishin të pasur, e kishin vënë këtë pasuri duke shtypur të varfrit, duke grabitur e plaçkitur, duke mashtruar njerëzit në emër


