Shpesh herë e gjejmë veten mes perceptimit të Zotit si të Gjithëmëshirshëm dhe Mëshirëbërës dhe perceptimit tjetër si hakmarrës dhe me ndëshkim të ashpër.
Ashtu siç edhe na ka njoftuar Zoti në Librin e Tij, mëshira e Tij prevalon ndaj ndëshkimit dhe urtësia ndaj zemërimit. Mirësitë dhe begatitë e Tij mbulojnë çdo skaj të jetës së njeriut. Atëherë, çfarë do të thotë që ndëshkimi i Zotit është i ashpër?
Thotë Zoti në Kuran:” Vallë, a nuk është Xhehenemi vend për ata që janë mendjemëdhenj?!” (Zumer 60)
“Vendbanimi i tyre është zjarri e sa vendstrehim i shëmtuar është ky për keqbërësit!” (Al Imran, 151)
Duhet të kemi parasysh se Zotit nuk i shkaktohet asnjë dëm nëse njerëzit të gjithë besojnë, apo të gjithë e mohojnë.
“Sikur që nga i pari prej njerëzve dhe xhindeve, të ishin sipas zemrës më të devotshme prej jush, kjo nuk do e shtonte pushtetin tim. Sikur që nga i pari prej jush dhe xhindeve të ishte si zemra më e ligë e njërit prej jush, kjo nuk do e pakësonte aspak pushtetin tim.” Hadith kudsij.
Por, Zoti hakmerret dhe ndëshkon kur përdhoset dhe shkelet dinjiteti e nderi i njeriut, kur njeriu të cilin e zbriti në tokë dhunohet padrejtësisht, Ai ndëshkon kur njeriu bën padrejtësi, sillet me arrogancë dhe prish rregullin në tokë.
“botën tjetër do ua japim atyre që nuk sillen me arrogancë në tokë dhe nuk prishin rendin.”
Besimi tek Zoti kalon nga njeriu dhe përgënjeshtrimi i Zotit është përgënjeshtrim i njeriut.
Po të studiojmë Kuranin, do të gjejmë se Zoti tregon histori si i ka shkatërruar dhe ndëshkuar zullumqarët dhe diktatorët, ndërkohë që nuk e bën të njëjtën gjë me gjynahqarët dhe mëkatarët.
Ebu Lehebi dhe e shoqja lëndonin dhe keqtrajtonin një njeri në tokën e Zotit, prandaj dhe ata u përjetësuan nga histori si një kujtim i keq. “Iu thafshin duart Ebu Lehebit dhe u thaftë në gjithçka! Nuk do ta ndihmojnë atë as pasuria dhe as fitimet e tjera. Ai, me siguri, do të hidhet në zjarrin me flakë të tërbuara, po ashtu edhe gruaja e tij, që mbart drutë e zjarrit, në qafën e saj do të ketë një litar prej fijesh palme.” (Mesed)
Zoti nuk e përmend askënd i cili nuk i ka besuar Muhamedit a.s, ka parë hallin e tij dhe nuk i ka hyrë në hak askujt.
Historia e Faraonit nuk zë aq hapësirë të madhe në Kuran vetëm sepse nuk besonte tek Zoti i qiejve dhe tokës. Si ai, kishte edhe shumë njerëz të tij të cilët nuk besonin tek Zoti. Por emri i tij përmendet në Kuran sepse e kishte shpallur veten si zot që adhurohej dhe u kërkonte njerëzve që ta adhurojnë. Këtë e bënte me forcën e shpatës, duke i keqtrajtuar burra e gra. Prandaj fitoi dhe mallkimin e Zotit deri në ditën e Gjyqit të madh.
Abdullah ibnu Ubej ibnu Selul ishte si të gjithë mynafikët e tjerë, të cilët fshihnin mosbesimin dhe deklaronin besimin. Por, në dallim nga të tjerët, ai bënte çmos që mes besimtarëve myslimanë të përhapë ligësinë, ai shpifi për nderin e nënës së besimtarëve. Padrejtësia e tij e kaloi kufirin e vetes për tek të tjerët tashmë, prandaj dhe historia e tij lexohet dhe do të këndohet deri në ditën e Kiametit.
Po, Zoti ka ndëshkim të ashpër për një pjesë të kufizuar njerëzish arrogantë në tokë, dëmi i të cilëve e kalon veten e tyre dhe bie mbi njerëzit e tjerë.
Zoti në Kuran thotë:” Vallë, a nuk është Xhehenemi vend për ata që janë mendjemëdhenj?!” (Zumer 60), dëmi i të cilëve bie mbi të tjerët dhe nuk ka përmendur ata që bëjnë gjynahe, dëmi i të cilave bie mbi vetë individin dhe jo të tjerët.
Të gjithë popujt e mëparshëm pësuan dobësim dhe rrënim, duke u bërë mësim për të tjerët sepse:”Ata i përgënjeshtruan të mirat e Zotit” duke cenuar drejtësinë, paqen, sigurinë dhe lirinë. Ata vendosën diktatura në tokë duke ua nxirë jetën njerëzve.
“botën tjetër do ua japim atyre që nuk sillen me arrogancë në tokë dhe nuk prishin rendin.” dhe jo sepse ata nuk besuan në Zotin dhe nuk zbatuan ligjet e Tij.
“Kur duam ta shkatërrojmë një vend, urdhërojmë njerëzit e shfrenuar të tij që të bëjnë ligësi dhe me ta merituar, i shkatërrojmë plotësisht.”
“Thuaj


